Drie gedichten van Maxime Garcia Diaz.
(Foto door Matteo Vega)


Aan de rand van de dode ruimte

kijk, ik ben mijn eigen god.
ik ontstond in een kluwen
ik worstelde mijzelf tot iets bestaands
men keek naar mij noemde mij mens,
lichaam, meisje, vrouw, mens
ik noemde mijzelf object
ik noemde mijzelf unidentified flying object
het vliegen leek op vallen
het vallen leek op
ik voelde geen weerstand en dat maakte me bang
er was niets om mijn ledematen bij elkaar te houden
ik vroeg aan het duister wil je me knuffelen
het duister probeerde me te knuffelen
het lukte niet
het duister was ook van te weinig gemaakt
we zweefden samen, hunkerend naar meer substantie
om onszelf van te maken. we wilden dingen zijn.
ik wilde niet meer een rotzooi van bloed en vlees
ik vroeg aan het duister heb je een skelet voor me
het duister zei nee ik heb zelf niet eens een skelet.

het duister wordt een dode ruimte en ik heb last van verlatingsangst
ik vraag aan het duister waarom kon jij wel iets worden.
het duister schudt haar hoofd verdrietig.
het is niet de schuld van het duister.
het is de schuld van het sterrenbeeld leeuw of vissen of schorpioen.
het is de schuld van de insecten die mijn moeder at.
het is de schuld van het handboek voor de classificatie van.

het duister giechelt of huilt.
ik wil ook een dode ruimte.
in plaats van zoveel woelende zaden
in plaats van deze massa wormen
in plaats van dit bodemloze
in plaats van het vallen dat nooit vliegen wordt
in plaats van het vallen dat
ik vraag aan het duister mag ik dan tenminste naar beneden vallen
in plaats van alle kanten op
de dode ruimte knuffelt me.
kijk, ik ben mijn eigen niets.


Museum

Hier is de dood of het gebrek eraan
een kwestie van taal. Hier mag je
je aderen doorboren met iets giftigs,
je hoofd tegen een betonblok slaan,
als je dat wil. Als je sterft mag je
in één van de laatjes gaan liggen.

gezicht en lichaam hebben we gescheiden,
om orde te scheppen. verder: vrienden-
portretten, geboorte en sterren.

Je kan jezelf als wond neerleggen in een hoekje
van de kamer, zachtjes verleden worden.

Je zal iets voelen en daar moet je niet van schrikken
iets als een zucht of windvlaag of vogel
die valt.
zoveel vingers wiens toppen naar de topografie
van jouw huidoppervlak wijzen
onze database is eindeloos,
en eindeloos verwijzend.

We hielden allemaal van Eberhard van der Laan
en we gaan allemaal ooit sterven. Zie je het al voor je,
onder het gras (achter het glas)
al die duizenden en duizenden
vastgepakte handjes?

Als je sterft mag je in een laatje gaan liggen,
mag je er eentje kiezen:
suïcide
of vogelvanger.


Louteringsberg

You should limit the number of times
you act against your own nature. It is
interesting to test your capabilities
for a while
but too much can cause damage.

– Jenny Holzer (1980-82)

tijdperk met goden met bone structure die naar kots ruiken en
demonen die gepijpt willen worden door jongens met
emotie-regulatiestoornissen.

het aangekoekte kwaad tussen onze tenen,
in de kromming
van onze oorschelpen.

De reiniging dient zich aan.
We hebben een aard en we traceren
haar contouren.     live through this
w/ me, meisje
eetstoornisgrapjes   schotelpupillen
het moment dat je geest boven het bed
zweeft, naar beneden kijkt & geil wordt
van zijn lelijkheid, jouw
jonge bloeiende cinema
____het etteren
van de zweren op je hersenen,
de wratten op je tong.
Alsof je je lichaam tegen een muur smijt
om uit te vinden
hoe je botten breken, op welke plekken
en vooral: wanneer.
welke kleur je kots heeft,
van welk materiaal je skelet gemaakt is
Of het sterk genoeg is
hiervoor.

live through this
w/ me, meisje
w/ the most cake
act against your own nature
critics agree that the bulimic turn in the early 2010s
was a true teen dream
test your capabilities

de onzuiverheid van de zielen
van de personen die gestorven zijn
in vriendschap met god
bestaat onder andere
uit een ongezonde gehechtheid tot de schepselen.

We slachten walvissen.
traagheid is een zonde
gulzigheid is een zonde. zeven moeders
kijken naar zeven dochters, schudden
hun hoofden, zeggen, “doodzonde.”

cause damage
maandagavond zijn wij de koudste monsters
in het oude anatomische laboratorium. onze
softboi broertjes ontdekken hun prostaat
in een helverlichte bioscoopzaal.
we hebben vissenmanen en leeuwen-
manen en we zijn girls of the geist
girls of the astrohype dus we weten
wat dat betekent.

live through this
w/ me, meisje
deze kinderdepressie
het zachte uitsterven dat
geduldig afwacht achter de horizon.
de muur: je leert baksteen kennen en
in je lichaam ontdek je een leerschool
het hijgen van een zuivere toekomst
in onze nekken, de kleuren met lage
verzadiging, het vermogen
om nee te zeggen
tegen de teen dream, het demonen-
zweet, het lonkende narratief, zijn
lelijkheid

voor nu lijkt rotten op bloeien, ruikt
bijna hetzelfde.

voor nu
heb ik geen honger meer. ik heb
de hele middag in een bushokje
gezeten     een neorexisch koninkrijk
met roze kots & Jenny Holzer,
____schepselen,
amnesia haze & een amerikaanse tiener
opgekruld in een hoekje als een
suburban spook, zielige zieke ideeën
& een meisje,
____(een girl of the geist)
____that promised 2 live through this
w/ me
en een muur