Op 9 januari verschijnt bij uitgeverij Polis Lief slecht ding, de nieuwe bundel van Frank Keizer. Yes The Void publiceert twee gedichten  voor.

 

 

velen van ons begonnen zichzelf postmilitanten te
noemen en zo schuifelden we ook rond. zonder de figuur van
de revolutionair op onze rug waren we naast de geschiedenis
van het kwaad gaan lopen, met een kraam vol spullen die
je daar nu niet meer in aantreft, bij elkaar gesprokkeld op
een tocht waarin we geloofden omdat hij allang beproefd
was en nooit zomaar werd afgebroken. en dat waren onze
kaarten. zo dus, zeiden we tegen elkaar, moeten wij zoeken.
niet de utopie maar een andere, net zo goed mogelijke
geschiedenis. die bevrienden we dan en zo raken we ermee
besmeurd. de fetisj van het ene kleefde ons niet meer aan,
de vraag was allang niet meer of we schone wezens konden
worden, een nieuw seizoen en een nieuwe smeur

*

zelf leerde ik toen pas wat kameraadschappelijkheid
eigenlijk voor mij betekende. eenheid met de voorouders,
de rare ooms en tantes en hun onbeschermde idealen,
de behoeften als band met het alledaagse. en hoe dat
alles praktijk en bevloeiing was van wat dorre grond was
geweest, de braak van het neoliberale. ook onze ondergrond
werd warmer, we konden er weer zoeken, andere objecten
vinden en dat deden we ook, want morgen kon de bedding
weer opdrogen. zo bouwden we op. en iedereen kon in
ons opgaan. nee, we wisten niet hoe ver de sprong was,
hoe diep de kloof, maar sprongen toch